Recenzja jednego gracza CrossfireX – IGN

Chociaż historia Catalyst nie ma większego sensu i prawie żadna z chwilowych strzelanin nie jest angażująca, przełączanie się między różnymi członkami drużyny to interesująca mechanika, która od czasu do czasu pokazuje swój potencjał. W jednym z niewielu pamiętnych momentów zamieniasz się między żołnierzem próbującym uciec przed wrogiem a snajperem, więc dajesz sobie osłonę. Jest nawet część, w której musisz zdjąć kajdanki z rąk swojego kolegi z drużyny, aby go uwolnić, co było naprawdę satysfakcjonujące. Jest to koncepcja, która błaga o dalsze zbadanie.

Zamiast tego kończy się nagle, a Operacja Spectre niestety usuwa formułę oddziału, ponieważ stawia cię w sytuacji niespokojnego złodzieja, który zostaje zwerbowany przez organizację znaną jako Czarna Lista, aby stać się ich ostateczną bronią. Dziwna, prorocza historia tutaj jest niejasna, przewidywalna i wydaje się wtłoczona w kolejną maleńką kampanię, którą ukończyłem podczas jednego posiedzenia. Punktem kulminacyjnym Spectre jest ostatni poziom, kiedy w końcu zaczyna wprowadzać nowe i interesujące mechanizmy… tuż przed zakończeniem historii z małą fanfarą kilka minut później. Przynajmniej większość akcji wygląda fajny.

W obu słabych historiach są momenty, które wydawały się flirtować z siłami nadprzyrodzonymi i dały mi fałszywą nadzieję, że odkupicielski zwrot akcji, który przekształci tę strzelankę w liczbach i zmieni ją w coś bardziej interesującego, jest tuż za rogiem. W obu przypadkach miałem gorzki posmak rozczarowania.

Niestety, słabe opowiadanie historii to dopiero początek trybów dla jednego gracza CrossfireX. Prawdziwym problemem jest to, że obie kampanie wykorzystują niewielką odmianę tego samego okropnego strzelania i sterowania, które można znaleźć w trybach wieloosobowych. Grałem w wiele strzelanek, ale nigdy nie doświadczyłem czegoś takiego. Celowanie jest niechlujne, bez względu na wybrane ustawienia, prawie każda broń jest identyczna z poprzednią i jest bardzo niewiele interesujących mechanik, które przełamią tę monotonię. W obu kampaniach występują tylko cztery typy wrogów: nieopancerzeni żołnierze, którzy giną natychmiast, żołnierze w zbroi, którzy zabijają kilka dodatkowych strzałów, żołnierze z tarczami, których można po prostu trafić w nogi, oraz drony, które wydają się w większości krążyć wokół i czekać na śmierć. Nawet jeśli kampanie byłyby arcydziełami opowiadania historii, nadal trudno byłoby wybaczyć, jak frustrująca, nieinnowacyjna i otępiająco nudna jest akcja w prawie każdym rozdziale.

Jedną z jedynych wyróżniających się cech jest umiejętność czasu pocisku, która wyolbrzymia ostrzał, który wydaje satysfakcjonujący dźwięk dla każdego powalonego wroga i przywraca ci trochę zdrowia, dzięki czemu możesz odwrócić losy wroga, gdy jesteś w potrzebie. Zwykle byłem po prostu rozczarowany moją niezdolnością do siłowania się z kontrolkami, aby trafić w cel, nawet w zwolnionym tempie. A ponieważ co kilka sekund odzyskujesz zdolność bullet time, ma to dodatkowy efekt uboczny polegający na tym, że i tak już nie wymagające wyzwań doświadczenie jest śmiesznie łatwe.

Największym winowajcą całkowitego braku wyzwań CrossfireX jest jednak sztuczna inteligencja wroga, która jest mniej więcej tak skuteczna jako środek odstraszający, jak czerwone światła w Grand Theft Auto. Nigdy nie znajdziesz żołnierzy bardziej fachowo wyszkolonych w sztuce wbiegania prosto w nadlatujący ostrzał bez prawie żadnego oporu. Grałem na wysokim poziomie trudności i czułem się całkowicie komfortowo biegając i strzelając, nawet w otoczeniu kilkunastu wrogich żołnierzy. Nawet jeśli ci strzelcy na poziomie szturmowców zdołają cię trafić, nie tylko możesz otrzymać znacznie więcej obrażeń, niż można by się spodziewać po „realistycznej” strzelance, ale musisz tylko przejść przez sekundę lub więcej bez trafienia gradem strzelanina, aby w pełni odzyskać zdrowie, więc śmierć jest niezwykle rzadka. To sprawiło, że spacery po obu kampaniach stały się bułką z masłem i tym bardziej były niezapomniane.