Recenzja gry planszowej 7 cudów świata (2023)

7 Cudów Świata nie stało się popularne tylko dlatego, że skondensowało gry cywilizacyjne na małej przestrzeni: w momencie premiery było również bardzo nowatorskie, jako jedna z pierwszych gier, w których dobieranie kart było rdzeniem postępowania. W każdej grze są trzy epoki, a na początku każdej epoki gracze otrzymują garść kart. Wybierają jedną, aby dodać ją do swojej cywilizacji, a następnie przekazują resztę sąsiadowi, podczas gdy otrzymują karty od drugiego sąsiada. Następnie wybierają kartę z tej selekcji, przekazują ją dalej i tak dalej, aż zostanie tylko jedna karta.

Dostępne karty różnią się w zależności od wieku, ale wszystkie przedstawiają pułapki rozwijającej się cywilizacji. Karty Epoki Pierwszej zapewniają surowce i wyroby rzemieślnicze, a także podstawowe budynki wojskowe i rozrywkowe, z których te ostatnie zapewniają punkty zwycięstwa. W wieku dwóch lat większość kart wymaga, aby twoja cywilizacja dysponowała pewnymi surowcami lub towarami. 7 Cudów Świata nie śledzi produkcji: jeśli masz już kartę, która coś produkuje, przypuszczalnie jest dostępna, aby pomóc zapłacić za inne karty. Niektóre struktury można również budować za darmo, jeśli masz wymaganą strukturę w łańcuchu.

Co jeśli nie masz surowców potrzebnych do stworzenia karty? Cóż, jeśli twoi sąsiedzi go wyprodukują, możesz dać im monety, aby zasadniczo „pożyczyć” je na turę. Zdobywanie monet polega po prostu na odrzuceniu karty w swojej turze, zamiast dodawać ją do swojej cywilizacji. Jest to jeden z dwóch małych sposobów na interakcję z innymi graczami w 7 Cudach Świata, ale może być zaskakująco skuteczny. Bolesne jest oddawanie pieniędzy konkurentowi, który radzi sobie dobrze, aw rzadkich, ale złośliwych przypadkach możesz zagłodzić swojego sąsiada bardzo potrzebnego zasobu, po prostu decydując się nigdy nie dodawać go do swojego tableau.

Druga, znacznie prostsza interakcja odbywa się za pośrednictwem wojska. Na koniec każdej epoki porównujesz, ile ikon militarnych posiadasz na kartach swojej cywilizacji z liczbą sąsiadów. Za każdego, kto ma więcej niż ty, tracisz punkt zwycięstwa. Za każdą wygraną zdobywasz punkty w zależności od wieku, zdobywając ich więcej w miarę trwania gry. Jest to dość bezzębne pod względem interakcji, ale z pewnością może huśtać gry, zwłaszcza duże premie za trzy lata.

Oprócz kart każda cywilizacja zaczyna od cudu świata. Zamiast grać w karty lub wyrzucać je za monety, trzecim i ostatnim zastosowaniem jest użycie ich do zbudowania etapu twojego cudu, który podobnie jak gra w karty kosztuje zasoby i oferuje nagrody. Jednak cuda mają zwykle znacznie wyższe wymagania i znacznie bardziej wpływowe efekty niż karty. Większość z nich zapewnia punkty zwycięstwa lub dodatkowe zasoby, ale niektóre mają bardziej złożone efekty, takie jak budowanie kart ze stosu kart odrzuconych. Druga edycja ma lepiej wyważone cuda niż oryginał, ale wciąż nie są idealne.

Wybranie odpowiedniego momentu na poświęcenie karty swojemu cudowi nie jest proste: musisz zdecydować, czy wolisz zagrać tą kartą, czy możesz sobie na to pozwolić i jakie są możliwe konsekwencje dla przyszłych wyborów. Zasadniczo jest to ten sam szwedzki stół strategii, nad którymi będziesz się zastanawiać przy każdej zagranej karcie, cudownie urozmaiconej tasowaniem w każdej grze. Jest zręczny i dziwnie satysfakcjonujący, zwłaszcza oczekiwanie na czekanie, aby zobaczyć, co może się powtórzyć lub wpaść na twoje kolana w przyszłych wiekach. Ale nie jest to szczególnie wymagające i ta dychotomia jest kluczem do sukcesu 7 cudów świata.

Nie jest też szczególnie wiarygodny ani tematyczny. Wiele zależy od szczęścia w losowaniu lub od tego, co inni ludzie zdecydują się ci przekazać, i nie ma sensu budować czegoś spójnego krok po kroku. Możesz grać w grę z maksymalnie siedmioma graczami i trwa to niewiele dłużej, ponieważ dobieranie kart odbywa się jednocześnie. Ale działa najlepiej w przypadku mniejszej liczby graczy, ponieważ w przeciwnym razie wszelkie poczucie możliwości przewidzenia, co może się wydarzyć, zostanie utracone w scrumie. Dzięki mnóstwu dodawania, sprawdzania i łączenia budynków jest również o wiele mniej dostępny, niż mogłyby się wydawać jego podstawowe zasady.

Rozszerzenia

Ze względu na zasady łączenia, które pozwalają ci zdobyć niektóre karty za darmo, rozszerzenia 7 cudów tak naprawdę nie zadzierają zbytnio z pulą kart. Zamiast tego, każdy dodaje więcej cudów wraz z nową planszą lub mechaniką, która rozszerza grę. Chociaż takie podejście dodaje podstawowej grze zainteresowania i głębi, zmniejsza również dostępność, która jest tak ważną częścią jej uroku. Są więc bardzo nabytym gustem i ogólnie najlepiej zarezerwowane dla doświadczonych fanów.

Armadas jest prawdopodobnie najlepszą z nich, choć jest też najbardziej zaangażowana. Pozwala graczom budować statki, których mogą używać do poruszania się i eksploracji na oddzielnej planszy w nadziei na znalezienie dodatkowych zasobów. Dodaje również drugi rodzaj konfliktu zbrojnego, w którym gracze sumują i porównują swoją siłę morską z normalną armią z gry podstawowej.

Liderzy i Miasta to dwie gry, których najbardziej spodziewasz się jako rozszerzenia do gry w stylu cywilizacyjnym. Ten pierwszy oferuje krótki szkic kart liderów przed każdym wyborem wieku, co może dać ci więcej długoterminowych opcji strategicznych do pracy, w grze głównie taktycznej. Ta ostatnia dodaje nowe karty do głównego szkicu, które mają zabawne efekty, takie jak unikanie wyścigu wojskowego przez jeden wiek, a nawet sprawianie, że sąsiad traci monety. Jednak oba zwiększają również ilość entropii w grze, dodając więcej kart do mechaniki doboru, które mogą, ale nie muszą być opcją dla ciebie, kiedy ich potrzebujesz.

Gmach reklamuje się jako nowe rozszerzenie do drugiej edycji, ale to nie do końca prawda: jest to raczej destylacja najlepszych fragmentów rozszerzenia Babel z poprzedniej edycji. Wraz z dwoma nowymi cudami daje każdej epoce „projekt”, rodzaj próżnego projektu, w którym wszyscy gracze mogą uczestniczyć. Możesz to zrobić tylko wtedy, gdy zbudujesz etap cudu świata i posiadasz niezbędne zasoby wymagane przez projekt oprócz tych potrzebnych do budowy cudu. Zyskujesz w ten sposób pionka z projektu, a pionków jest zawsze mniej niż graczy.

Jeśli wszystkie pionki zostaną zabrane, projekt jest zakończony, a wszyscy, którzy wnieśli swój wkład, otrzymają wydrukowaną nagrodę. Jeśli tak nie jest, każdy, kto zamiast tego nie wniósł wkładu, otrzymuje karę do punktów zwycięstwa. Spośród wszystkich rozszerzeń, Edificies jest tym, które najbardziej zmienia styl gry, nadając jej znacznie bardziej konkretne poczucie interakcji. W każdej epoce istnieje wyraźny wyścig z towarzyszącym poczuciem pilności, co również wpływa na taktyczny czas podejmowania decyzji. Czyni to bez nadmiernych dodatkowych zasad lub losowości. Jest to więc fajny dodatek do składu, ale może być zbyt transformujący dla nowszych graczy.

Gdzie kupić