Counter-Strike 2 już jest świetny – i kładzie podwaliny na nadchodzące lata

Jestem podekscytowany. Gram w Counter-Strike: Global Offensive od 11 lat, od czasu jego premiery w 2012 roku, i przestał być ciekawostką LAN-party, a stał się moją ulubioną grą, w której spędziłem dosłownie tysiące godzin, niezależnie od tego, czy… testuję sprzęt lub sprawdzam swoje umiejętności w kojarzeniu online. Dołącza do mnie online 1,5 miliona równoczesnych graczy, a nawet kiedy robię sobie przerwę od gry, śledzę ekscytującą scenę rywalizacji, która każdego roku przyznaje uczestnikom miliony dolarów nagród pieniężnych – nieźle jak na powolną, strategiczną grę seria strzelanek, która rozpoczęła życie jako mod Half-Life w 1999 roku.

Gra rozwijała się i ewoluowała przez cały ten czas, ale przez ostatnie kilka lat deweloper Valve milczał – nie pojawiły się żadne nowe operacje, przepustka bojowa Counter-Strike’a, zaprzestano częstych niegdyś poprawek balansu broni, i wszelkiego rodzaju aktualizacje zostały spowolnione do indeksowania. To dlatego, że od czasu premiery Half-Life Alyx w 2020 roku Valve potajemnie pracuje nad nowym Counter-Strike: Counter-Strike 2. Brałem udział w ograniczonym teście gry i pomimo pewnych technicznych niedociągnięć typowych dla -wydanie oprogramowania, świetnie się bawię.

Wkrótce przyjrzymy się bliżej zmianom technicznym Counter-Strike 2 w analizie Digital Foundry, ale podstawą jest to, że gra porzuca stary silnik Source, oparty na DirectX 9 i oryginalnie wydany w 2012 roku, dla Source 2 i nowoczesnego Vulkan graficzne API. Source 2 wystartowało dla Dota 2 w 2015 roku, a ulepszona wersja napędzała Half Life Alyx w 2020 roku, więc nie jest to zupełnie nowa gra, ale najwyraźniej wysiłek włożony w przebudowę gry sprzed ponad dekady w nowym silniku był znaczny.

Dzięki tym nowym fundamentom droga do przyszłych aktualizacji i ulepszeń powinna być jasna – a Counter-Strike 2 ma wystartować tego lata z wystarczającą liczbą nowych funkcji, aby uzasadnić nową cyfrę. Trzy duże przedmioty to dynamiczne, wolumetryczne granaty dymne, które realistycznie wypełniają przestrzenie i można je wystrzelić lub obrzucić granatem, aby tymczasowo wyrzeźbić luki; nowy model oświetlenia, który łączy się z ulepszonymi zasobami, takimi jak mapy, broń i agenci, aby poprawić wierność graficzną; oraz „bez łaskotania” model sieciowy, który zamienia starą, sztywną częstotliwość aktualizacji 64-taktów na taką, która wysyła strzały, rzuty granatów lub ruch w mikrosekundy po jego wystąpieniu. Inne elementy, takie jak interfejs użytkownika i rozpryski krwi, również zostały przerobione, dzięki czemu CS2 wydaje się świeższą, bardziej nowoczesną grą, pasującą do daty premiery w 2023 roku i pełnej listy alternatywnych strzelanek, takich jak Valorant, Fortnite i Warzone 2.

W tej chwili CS2 jest dostępny jako ograniczony test dla niewielkiego odsetka aktywnych graczy Counter-Strike: Global Offensive, z tylko jedną mapą – klasyczną de_dust2 – i dwoma trybami gry, deathmatch i rywalizacją. Dust 2 to kwintesencja mapy Counter-Strike, więc jest to dobry wybór – a ponieważ jest ustawiona tylko do otrzymywania aktualizacji oświetlenia, a nie fizycznych ulepszeń materiałów lub pełnej przeróbki, jest to również jedna z najłatwiejszych map dla Valve na tym wczesnym etapie.

Rozegrałem około pół tuzina meczów rywalizacyjnych i taką samą liczbę rund DM, i już jest jasne, że nowe funkcje ulepszają grę w znaczący sposób. Najważniejsze są tutaj nowe granaty dymne, które zmieniają grę, gdy gracze używają ich taktycznie, aby nieoczekiwanie ujawnić wrogiego gracza, oferując scenariusze do gry i kontrowania. Nowa sieć bez łaskotek jest również fantastyczna, z ujęciami, które wydają się bardziej sprawiedliwe – jeśli spudłowałeś, to twoja wina, a nie jakieś dziwactwo, które możesz winić za serwer lub połączenie innej osoby. Nieoczekiwanie jednak ruch wydaje się trochę gorszy; czasami trudno jest wykonać skoki lub skoki z królika, ale przynajmniej rzucenie granatu na szczyt skoku lub przybicie kogoś w głowę Desert Eagle za każdym razem jest idealne.

Istnieje również mnóstwo subtelnych zmian jakości życia. Możesz zobaczyć własne nogi; minimapa pokazuje, gdzie na mapie możesz być słyszany; wrogowie mogą teraz nakładać się na siebie, zamiast przecinać się nawzajem; wzięcie kuli powoduje kierunkowy efekt krwi, który wskazuje ci lokalizację strzelca; koktajle Mołotowa po rzuceniu wytwarzają ogromne różowo-pomarańczowe płomienie i używają tego samego realistycznego modułu cieniującego Fluid-Sim, co Half-Life Alyx; dźwięki zostały przerobione z bardziej widocznymi efektami środowiskowymi; a wyposażenie granatu w trybie ćwiczeń zapewnia widok obrazu w obrazie dokładnie, gdzie wyląduje granat, jeśli zostanie rzucony. To wszystko jest świetne i naprawdę wydaje się, że jest łącznym wynikiem co najmniej trzech lat pomysłów i eksperymentów.

Jedyne prawdziwe problemy, na jakie natrafiłem, to problemy techniczne. Gra zepsuła się w naprawdę dziwny sposób, nawet w ciągu tych kilku dni, kiedy miałem do niej dostęp. Czasami dźwięk przestaje działać po rundzie, powracając dopiero po 20 sekundach w menu zmiany urządzeń wyjściowych; innym razem moja klawiatura, zestaw słuchawkowy i mysz całkowicie przestają działać, co wymaga pełnego ponownego uruchomienia systemu w celu przywrócenia – jednak gra nadal działa, a moi koledzy z drużyny są coraz bardziej zirytowani moją bezczynnością. Wydajność też jest trochę mieszana – uzyskuję około 200 do 400 klatek na sekundę przy maksymalnych ustawieniach 4K, co brzmi dobrze nawet z najwyższej klasy procesorem graficznym RTX 4090 i procesorem Core i7 12700K, ale obniżenie ustawień do najniższych opcji nie t odzyskaj dużo wydajności. Wciąż jednak jest to wczesne dni i Valve ma mnóstwo czasu na poprawę liczby klatek na sekundę i naprawienie błędów.

Chociaż zmiany, które już zostały wprowadzone, są imponujące, najbardziej ekscytuję się tymi, które dopiero nadejdą. Od lat uważa się, że rozwój Counter-Strike został spowolniony przez jego wiek, a nowe funkcje są trudniejsze do wdrożenia ze względu na zwapniałą bazę kodu, dekadę zmian opartych na starym interfejsie graficznym. W przypadku CS2 ten cruft powinien zostać wyczyszczony, a to może oznaczać, że Valve może wprowadzać znaczące zmiany w znacznie szybszym tempie. Nowe mapy, nowe bronie, nowe tryby gry, nowe funkcje graficzne; istnieje wszechświat możliwości.

I dla wszystkich zmian, które widzieliśmy do tej pory, CS2 bardzo zachowuje esencję Counter-Strike: Global Offensive i to prawda. Nie ma potrzeby wprowadzania większych zmian w grze, która obecnie ustanawia rekordy liczby graczy i cieszy się kwitnącą sceną e-sportową. Zamiast tego skupiamy się na wprowadzaniu zabawnych poprawek do formuły, rzeczy, które prawdopodobnie mogłyby pojawiać się jedna po drugiej w regularnych aktualizacjach gry, gdyby silnik Source 1 w sercu gry na to pozwolił, ale tak się nie stało , pozornie, więc zamiast tego Valve musiał spędzić trzy lata na pracy za kulisami, aby przywrócić fundament Counter-Strike.

Pouczające może być porównanie metodycznego, iteracyjnego sposobu myślenia stojącego za Counter-Strike 2 z tym odpowiedzialnym za Battlefield 2042, który zawahał się w momencie premiery z powodu odejścia od klasycznej formuły Battlefield w pogoni za funkcjami w dużej mierze zaczerpniętymi z innych gier, takimi jak nazwani agenci, wybierz dowolne wyposażenie broni i coraz większą liczbę graczy zamiast walki opartej na klasach, mapach z charakterem i bardziej znaczącym postępie. Od tego czasu większość tych zmian została wycofana, potwierdzając opinie zewnętrznych testerów gry już w fazie otwartej bety.

Valve nie tylko magicznie natknęło się na właściwe rozwiązanie. Global Offensive było właściwie jego momentem 2042, nową i błyszczącą grą skierowaną do szerszej publiczności – graczy konsolowych! – które rozpoczęło się przy minimalnym rozpowszechnieniu. Valve musiało powoli skupiać się na swojej bazie entuzjastów PC, naprawianiu problemów i wprowadzaniu ulepszeń, aż osiągnęło masę krytyczną 1,6 i wstrzymanie Source. Teraz, mając tę ​​lekcję wyciągniętą – oraz mając czas i miejsce na iteracje i eksperymenty – Counter-Strike 2 jest rzeczywiście na obiecującej trajektorii.