10 najlepszych gier niezależnych na PC wszech czasów

Pierwotnie sfinansowany za pośrednictwem KickStarter i wydany w 2018 roku, RimWorld to odgórny symulator budowy, w którym gracze kierują kolonią osieroconych ludzi na odległej, proceduralnie generowanej planecie. W miarę postępów w grze losowe zdarzenia — takie jak oblężenia lub plagi — grożą zniszczeniem kolonii, a Twoim zadaniem jest przetrwanie i dalszy rozwój.

Ale czekaj, jest więcej! Co naprawdę interesujące, gra zawiera trzech wstępnie skonfigurowanych narratorów AI, którzy dyktują częstotliwość i intensywność losowych zdarzeń. Cassandra Classic to opcja domyślna, ale są też Phoebe Chillax i Randy Random, którzy nieustannie analizują sytuację gracza i wymyślają nowe, ekscytujące scenariusze, które pozwolą Ci być zaangażowanym.

Naprawdę, gra żyje i umiera na modach stworzonych przez społeczność Steam. Różnią się one od kosmetycznych zmian po całkowite przeróbki rozgrywki, prawdopodobnie dlatego deweloperzy nie wydają się zbytnio zaniepokojeni wydaniem na konsole.

Stworzony przez Daveya Wredena i Williama Pugha i wydany w 2013 roku, Stanley Parable to oparty na narracji symulator chodzenia, w którym gracze wcielają się w postać Stanleya – przypadkowego, niedyskretnego pracownika biurowego – którego zadaniem jest wykrycie złowrogiego spisku korporacji. Wystarczająco proste, prawda?

Możesz „ukończyć” grę w mniej niż dziesięć minut, pod warunkiem, że będziesz posłuszny każdej instrukcji wszechwiedzącego narratora w stylu Stephena Fry’a i unikniesz zboczenia z ustalonej ścieżki. Nie stawiaj oporu, a zostaniesz ostrożnie poprowadzony w kierunku nieco banalnego, ale narracyjnego satysfakcjonującego wniosku. Wszystko zostaje owinięte w ładną kokardkę i gra po prostu się kończy.

A potem wszystko zaczyna się od nowa. Cóż, co teraz robisz?

Przypowieść Stanleya nie jest czymś, co chcesz zrujnować dla siebie. I nie zrobię tego za ciebie. Dość powiedzieć, że nie zawsze powinieneś robić to, co ci kazano. Dlaczego to nigdy nie zostało wydane na konsole, nie jest jasne, ale jasne jest, że jest to doświadczenie jak żadne inne i zdecydowanie warte sprawdzenia.

Stworzona przez Lucasa Pope’a, geniusza odpowiedzialnego za Papers, Please and Return of the Obra Dinn, Republia Times to darmowa gra przeglądarkowa, w której gracze wcielają się w redaktora gazety pracującego dla opresyjnej, państwowej machiny propagandowej . Każdego dnia gracz musi wybrać, które historie opublikują w gazecie, ale – podobnie jak Papers, Please – jest pewien zwrot, że rząd przetrzymuje również twoją rodzinę jako zakładników.

Czy podporządkowujesz się dyktaturze, czy buntujesz się przeciwko systemowi?

Ogólnym celem jest zrównoważenie prorządowych historii – manipulowanie ogółem społeczeństwa – z bardziej popularnymi, plotkarskimi historiami, aby zwiększyć czytelnictwo gazety. Po drodze zbliżą się do ciebie rebelianci, którzy mają nadzieję na obalenie rządu, i chociaż możesz być skłonny im pomóc, robiąc to, narażasz nie tylko twoje środki do życia, ale także rodzinę.

Wybory, wybory, wybory…

Nieuczciwa gra polegająca na budowaniu talii wydana w 2021 r. – choć to nie jest wystarczająco sprawiedliwe – Inscryption to cudowne nagranie znalezione, budowanie talii i miksowanie ucieczki z pokoju z mnóstwem zwrotów akcji po drodze.

Zasadniczo gra jest podzielona na trzy odrębne akty: sekcję budowania talii z perspektywy pierwszej osoby, w której gracze używają kart do poruszania się po serii losowo generowanych lochów; odgórna sekcja RPG przypominająca Legend of Zelda; i ostatni rozdział, w którym gracze muszą użyć zebranych, zakupionych i przekształconych kart, aby dobić do końca.

Jeśli jesteś fanem budowania talii, ale nie tyle rozwiązywania zagadek – chociaż osobiście uważam, że gra jest świetna tak czy inaczej – w marcu został wydany mod, który pozbył się wszystkiego poza kartami. W rezultacie Inscryption powinno spodobać się każdemu, w zależności od wersji, w którą grasz.

Czy kiedykolwiek chciałeś wiedzieć, jak to jest być Ponurym Żniwiarzem? Wydana w 2020 roku gra Death and Taxes wciela się w postać samego Śmierci, biurokratycznie decydując o losach żyjących. Podobny pod wieloma względami do Papers, Please, głównym celem jest ustalenie, z wyczerpującej listy żyjących ludzi, kto jest skazany na śmierć i kto potencjalnie może zostać ocalony.

Wszystkim ludzkim postaciom nadaje się imiona i krótki opis, i tylko na tej podstawie musisz wykonać ostatnie wezwanie. Los, nadzorca – a właściwie twój szef – oferuje wskazówki, ale w przeciwieństwie do Papers, proszę, nie jesteś karany za ignorowanie tych sugestii. Pamiętaj jednak, że żywi i umarli mogą wpływać na świat na różne sposoby, więc w zależności od Twoich decyzji, końcowe rezultaty mogą się różnić. Zdecydowanie wyjątkowy i ekscytujący.

Oparta na narracji kontynuacja poprzedniej gry Daveya Wredena – Przypowieść Stanleya – Przewodnik dla początkujących nie ma żadnych celów ani tradycyjnych celów. Zamiast tego gracze są prowadzeni przez samego Wredena przez serię abstrakcyjnych, na wpół zrealizowanych koncepcji gier stworzonych przez tajemniczego dewelopera, Codę.

Kim jest Coda? Jakim on jest osobą? Badając poziomy, Wreden rzuca wyzwanie graczom, aby dowiedzieć się więcej o swoim twórcy. Oczywiście wszystko jest otwarte na interpretację, ale główna narracja dotyczy relacji w świecie rzeczywistym między programistami a graczami, a po prostu chodząc i wchodząc w interakcję z różnymi rzeczami, zaczynasz doceniać osobiste zmagania programisty z sukcesem i porażką.

To wszystko jest bardzo meta, więc jeśli to unosi twoją łódź, czeka cię uczta.

Powieść wizualna opracowana przez Kyle’a Seeleya i wydana w 2015 roku, Emily is Away jest prezentowana w formie klienta czatu z początku XXI wieku. Jeśli chodzi o rozgrywkę, gracz może wybierać między różnymi awatarami – wszystkie nawiązują do trendów z początku XXI wieku, takich jak Blink 182 i Avril Lavigne – i dokonywać wyborów dialogowych w zależności od tego, co ma do powiedzenia Emily. Ale o to chodzi.

Mam na myśli, czego się spodziewałeś? To powieść wizualna.

Bardzo ciekawa jest historia, która obejmuje pięć lat i, w zależności od Twoich wyborów, może zakończyć się na wiele różnych sposobów. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli będziesz wspierał, twoja relacja z Emily zakończy się na wysokim poziomie, ale jeśli nie, Emily napadnie na ciebie na samym końcu gry. Właściwie jest to trochę kłopotliwe.

Wydana w 2016 roku Primordia to nostalgiczna gra przygodowa typu „wskaż i kliknij”, w której gracze poruszają się po świecie, zbierając i łącząc przedmioty, aby rozwiązywać zagadki i rozwijać fabułę. Brzmi znajomo, prawda? W przeciwieństwie do klasycznych przykładów z gatunku – na przykład Sierra’s King Quest i Space Quest – gra wykorzystuje logikę świata rzeczywistego do tworzenia praktycznych łamigłówek z sensownymi rozwiązaniami. Bez wątpienia jest nostalgiczny, ale też znacznie lepiej zaprojektowany.

Historia może przebiegać na wiele różnych sposobów, w zależności od wyborów dokonywanych w trakcie gry, ale naprawdę interesujący jest budowanie świata, w którym gracze przemierzają ponury, melancholijny krajobraz pustyń i zepsutych maszyn. Grafika w niskiej rozdzielczości również nadaje wszystkim surowy klimat, który doskonale podkreśla przygnębiające, przygnębiające wątki fabuły.

Oryginalny Half Life – wydany w 1998 roku – zdefiniował gatunek, łącząc szybką walkę i łamigłówki z jak na owe czasy najlepszą fizyką. Stanowił przełomowy moment w historii gier na PC, udoskonalając formułę ustaloną przez wcześniejsze FPS-y, takie jak Wolfenstein 3D i DOOM.

Niestety, w 2022 r. oryginał – a nawet wersja Source wydana w 2004 r. – po prostu nie wytrzymuje. Chodzi mi o to, że gra jest klasyczna, ale w porównaniu do bardziej nowoczesnych strzelanek FPS po prostu nie działa tak samo, jak kiedyś. Na szczęście istnieje alternatywa dostępna wyłącznie na PC.

Pierwotnie opublikowana w 2012 roku i opracowana przez Crowbar Collective, Black Mesa przedstawia graczy powracających jako Gordon Freeman w stworzonym przez fanów remake’u klasycznego oryginału. Nie tylko grafika została znacznie ulepszona, ale nawet te niezręczne, przestarzałe sekcje – takie jak wagon kolejowy i sprzęt Xen – zostały przerobione na nowe, interesujące sposoby. To gruntowny remont, który oddaje ducha oryginału, jednocześnie wprowadzając innowacje na nowe i ekscytujące sposoby.

Opracowany przez Lucasa Pope’a – twórcę Return of the Obra Dinn i Republia Times – Papers, Please został wydany w 2013 roku i cieszy się niemal powszechnym uznaniem. W grze gracze wcielają się w funkcjonariusza imigracyjnego pracującego na przystanku granicznym w opresyjnym, dystopijnym reżimie. Cel jest prosty: wykryć niespójności w dokumentach podróży osób i umożliwić dostęp tylko tym, którzy mają odpowiednie dokumenty.

Podobnie jak w przypadku Republia Times, możesz być skłonny do wpuszczania i wychodzenia wszystkich, niezależnie od dokumentacji, ale spowoduje to nałożenie kary. Błędy kosztują pieniądze, a jeśli nie zarabiasz wystarczająco dużo, aby wyżywić rodzinę i zapłacić czynsz, gra nagle się kończy. Więc trochę jak w prawdziwym życiu.

Radość z Papers, Please pochodzi z jego sterowania myszą i klawiaturą. Jest coś bardzo satysfakcjonującego w przesuwaniu dokumentów za pomocą myszy i wykrywaniu niespójności między jednym dokumentem a drugim. Wtedy gra sprawia, że ​​czujesz się niesamowicie winny, że dobrze się bawisz, zmuszając cię do rozdzielenia męża i żony lub przetrzymywania poczciwego staruszka. W ten sposób jest to dość okrutne.